Een Christelijke monnik door de naam van Peter Peregrinus van circa 1269 wordt gecrediteerd voor het ontwerp van dit type van motor
Hij gebruikte gedeelten loadstone en spijkers die in houten vlakke schijven wordt gedreven de tandwieloverbrengingsverhoudingen op de schijven te geven.
Zijn origineel werk werd vertaald van de Latijn. Dit idee is verborgen eeuwenlang gebleven tot een gewijzigde vorm door Californische M. Lee Bowman werd gecreeerd. Jammer genoeg heeft hij nu overgegaan.
Zijn apparaat is zoals geïllustreerd bestaat uit drie parallelle schachten opgezet op lagers vast aan een grondplaat. De schijven werden gemaakt van perspex I tot verdachte dit een andere naam voor perspex is.
De tandwieloverbrenging van de schijven is een twee tot één verhouding, met het centrum dat de grotere tandwieloverbrenging heeft.
De buitentandwieloverbrenging is van de zelfde grootte.
De centrumschijf heeft op het acht magneten van het aluminiumnikkel van het gelijke uit elkaar plaatsen en vier magneten op elk van de andere twee kleinere schijven opgezet.
De magneten draaien aan elkaar evenwijdig met een hiaat van 005 het uit elkaar plaatsen.
Een cilindrische magneet wordt geplaatst bij een positionele hoek in de bodemhoek van de grondplaat zodat het kan worden gebruikt om te veroorzaken, de omwenteling van de schijf door de magnetische krachten van de eenheid uit zijn evenwicht te brengen.
Verscheidene getuigen eisten werden om het apparaat zien te hebben werkend maar later ontmanteld wegens een gebrek aan belangstelling.
